Bardy (niem. Bartin) – wieś w gminie Dygowo, ok. 12 km na południowy wschód od Kołobrzegu, między Dygowem a Świelubiem; zachowała średniowieczny układ owalnicy ze stawami na nawsiu.
Okolice Bardów były ważnym ośrodkiem osadniczym wczesnego średniowiecza: ok. 1,6 km na wschód od wsi zachowało się dwuczłonowe grodzisko z VIII–X w. z osadą przygrodową, a obok – cmentarzysko kurhanowe z VIII–IX w. z dziesięcioma kopcami wysokości 4–7 m. Wieś wymieniono prawdopodobnie już w 1276 r. (Bardi) wśród dóbr kapituły kołobrzeskiej. Na początku XIV w. należała do Gottfrieda de Wida, który w 1309 r. podarował ją kościołowi św. Jana w Budzistowie i kapitule kamieńskiej; jego brat Ludwig, kanonik kołobrzeski, zapisał kapitule pieniądze na zakup trzech wsi – Bardów, Dębogardu i Czernina. W 1332 r. kapituła kołobrzeska kupiła Bardy i Dębogard od biskupa Fryderyka von Eickstedt; tzw. wsie testamentowe należały do niej do 1811 r.
Bardy były zawsze wsią wyłącznie chłopską. Ok. 1784 r. mieszkało tu sześciu pełnorolnych chłopów, jeden półrolny, dwóch kossatów i sześciu komorników. Na zachód od wsi wydobywano i wypalano wapień, którym użyźniano pola – dzięki sprzedaży owsa mieszkańcy zyskali zamożność i przydomek „biali Bardyniacy” (blanke Bartiner); w wyrobisku znajdowano liczne skamieniałości. W 1882 r. zbudowano szosę Dygowo – Pobłocie, przed I wojną światową – szkołę; w 1939 r. wieś liczyła 200 mieszkańców. Brak obiektów w rejestrze zabytków.
Źródła
- Wikipedia PL – Bardy
- Wikipedia DE – Bardy