Bielice

Bielice (niem. Beelitz, w dawnych źródłach Belitz) to wieś gminna, siedziba gminy Bielice, położona w pobliżu Pyrzyc na skraju Równiny Pyrzyckiej (dawnego „Weizackeru”).

Dzieje. Wikipedia (za literaturą regionalną) podaje, że pierwszy zapis pochodzi z 1235 r.: rycerz Krzyżan otrzymał wieś (Belitcze) od Warcisława Świętoborzyca i wkrótce odsprzedał część ziem cystersom z Kołbacza. W 1269 r. lennik Barnima I, rycerz Konrad Kleist, zrzekł się na rzecz cystersów pozostałej części. W 1302 r. występuje sołtys Heinemann, co oznacza wprowadzenie prawa niemieckiego; w 1312 r. proboszczem w Bielicach był kapelan księcia Ottona I, Jan Polak. Berghaus (1868) pisze o wsi klasztornej Kołbacza „od 1236 r.” — różnica jednego roku w stosunku do Wikipedii wymaga sprawdzenia w edycji dokumentu. Po sekularyzacji dóbr kołbackich wieś należała do księcia; w 1700 r., po wojnie trzydziestoletniej, jej część wciąż leżała pusta.

Według Berghausa Bielice były wsią z kościołem filialnym parafii w Parsowie (Wartenberg): miały wolne sołectwo, 19 gospodarstw chłopskich i 3 komornicze, szkołę, karczmę, wiatrak, kuźnię i 5 zagród budniczych, a pola ok. 5 455 mórg. W latach 1954–1972 wieś była siedzibą gromady Bielice. Do 1996 r. na północ od wsi działała stacja Bielice-Parsów na linii z Chwarstnicy do Pyrzyc (od 1898 r.; dziś nieczynna).

Zabytki. Kościół Matki Boskiej Królowej Polski (rejestr zabytków: XIV w.) przebudowano w XIX w.; po 1945 r. zdewastowany, odbudowany w 1963 r. Ma trójkątny szczyt wschodni z blendami, neogotycką wieżę i dobudowane w XIX w. prezbiterium. Wśród zabudowy zachowały się wąskofrontowe chaty ryglowe typu pyrzyckiego.