Bogucino (niem. Bogenthin) – wieś w gminie Kołobrzeg, ok. 8 km na południe od Kołobrzegu, na prawym brzegu Parsęty; przy zachodniej części wsi płynie struga Nieciecza.
Według Wikipedii DE wieś wymieniono po raz pierwszy w 1194 r. (Bogutino), gdy księżna Anastazja, wdowa po Bogusławie I, wraz z synami Bogusławem II i Kazimierzem II potwierdziła darowiznę, na mocy której wieś miała po śmierci Kazimierza przypaść kościołowi Mariackiemu w Kołobrzegu (nie wiadomo, o którego Kazimierza chodzi). Darowiznę potwierdziła ok. 1219–1222 r. księżna Ingarda, dodając wsie Garrin i Zabow, a w 1253 r. Warcisław III, który zwolnił je z ciężarów poza obroną kraju. Przez następne stulecia Bogucino było wsią kapituły katedralnej w Kołobrzegu. W 1363 r. kapituła załagodziła spór graniczny z właścicielem sąsiednich Pustar – granicą został potok w dolinie zwanej później Höllengrund, która rozdzielała obie gminy do 1945 r. W 1784 r. było tu dziewięć pełnych gospodarstw chłopskich. Młyn wodny na zachodnim skraju wsi należał od 1276 r. do kapituły, potem do kantorii katedralnej (od 1474 r.), a następnie do klasztoru panien w Kołobrzegu. Ok. 1860 r. wieś miała 21 domów, szkołę, przytułek, młyn wodny i wiatrak; w 1939 r. mieszkało tu 188 osób. Brak obiektów w rejestrze zabytków.
Źródła
- Wikipedia PL – Bogucino
- Wikipedia DE – Bogucino