Długopole-Zdrój

Długopole-Zdrój (niem. Bad Langenau) to wieś uzdrowiskowa nad Nysą Kłodzką, w Obniżeniu Bystrzycy Kłodzkiej, na wysokości ok. 370–400 m n.p.m. Najstarsze wzmianki o Długopolu pochodzą z 1346 r. (nadanie sołectwa von Glubosom ze Szczerby); w 1381 r. tutejszy młyn podarowano szpitalowi w Bystrzycy Kłodzkiej, a od 1563 r. do wojny trzydziestoletniej działała tu kopalnia ałunu, przy której odkryto pierwsze źródło mineralne. Po zawaleniu sztolni Gab Gottes zaczęła wypływać woda z kwasem węglowym, a w 1705 r. źródło żelaziste opisał dr C. Ohm. Właściwe uzdrowisko, znane jako Bad Langenau, powstało w 1802 r.; do 1817 r. należało do rodziny Wolf, potem do miasta Bystrzyca. Według niemieckiej Wikipedii do 1945 r. był to osobny zakład uzdrowiskowy w obrębie Niederlangenau, drugie źródło odkryto w 1876 r., trzecie odwiercono w 1909 r.; wody zawierają tor i rad i służą w leczeniu chorób serca.

W rejestrze zabytków znajdują się dawny kościół ewangelicki z przełomu XIX i XX w. (po 1945 r. magazyn, dziś pensjonat), park uzdrowiskowy z początku XIX w., łazienki (obecnie Zakład Przyrodoleczniczy „Karol”, według Wikipedii z 1839 r., przebudowane 1870–1871) oraz drewniana hala spacerowa, dziś dom zdrojowy (początek XX w.).