Glinik

Glinik (Glinik Stary, niem. Großhain) to dzielnica Wałbrzycha na jego południowych obrzeżach, w otulinie Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich; jest najwyżej położoną dzielnicą miasta i graniczy z Podgórzem, Glinikiem Nowym oraz gminą Mieroszów. Pierwotnie wieś należała do Hochbergów z Książa i nazywano ją Althayn (Stary Gaj); późniejsza nazwa Grosshain (Duży Gaj) obejmowała też Glinik Nowy, dopóki w 1825 r. kolejny właściciel, Karl Julius Melchior von Dyherrn-Cetritz-Neuhaus, nie podzielił jej na dwie osobne wsie. Odkupił on wieś z 32 domami, młynem i gorzelnią. W 1840 r. otwarto szkołę ewangelicką, w 1842 r. wybudowano dwa młyny do mielenia kory dębowej, a po poprowadzeniu w 1867 r. kolei do Podgórza wieś gwałtownie się rozwinęła: stanęły kilkadziesiąt nowych domów mieszkalnych, gospody, kawiarnie i cukiernie oraz ośrodek wypoczynkowy z domkami letnimi.

Kaplicę parafialną pw. Matki Bożej Różańcowej przy cmentarzu u podnóża Gliniczka (dawniej Laubhügel) konsekrowano w 1920 r.; obecnie opiekują się nią księża marianie, wcześniej pallotyni. W 1938 r. planowano połączyć Glinik z Wałbrzychem tramwajem, lecz przeszkodził temu wybuch wojny. Dolną część Glinika Starego włączono do Wałbrzycha w 1951 r., a górną wraz z Glinikiem Nowym dopiero w 1973 r.; w latach 1954–1972 Glinik był siedzibą gromady. Przez dzielnicę biegnie droga krajowa nr 35 Wrocław – Mieroszów – granica z Czechami. Najwyższe wzniesienia to Borowa (853 m n.p.m., od 2017 r. z wieżą widokową na szczycie), Gliniczek (653 m) i Barbarka (635 m), na której przed wojną działało schronisko-restauracja Kolbebaude; w południowo-zachodniej części dzielnicy swoje źródła ma Pełcznica.