Kunowo

Kunowo (niem. Kunow an der Straße, dawniej także Bischofskunow) leży nad Miedwiem, przy ujściu Rowu Kunowskiego, ok. 5 km na południowy wschód od Kobylanki i 7 km na zachód od Stargardu. Nazwa ma pochodzenie słowiańskie (od imienia lub pospolitego koń). Niemieckie przydomki odróżniały wieś od Barnimskunow, dzisiejszego Barnimia: Bischofs- („biskupi”) wskazywał na własność biskupów kamieńskich, a an der Straße pochodzi od strugi Straße (dziś Rów Kunowski), a nie – jak chciała etymologia ludowa – od „drogi”.

Wieś wchodziła w skład domeny książęcej. W 1248 r. Barnim I wymienił Cunowe wśród wsi przekazanych kapitule kamieńskiej (PUB I nr 475); granice nadania biegły od jeziora Medui strugami Strazna i Zmogerniz do Iny, co wiąże dokument z Kunowem nad Miedwiem. Według Wikipedii wieś przeszła wówczas na własność biskupstwa kamieńskiego, a w dokumentach XIII w. występuje jako Kunowo Biskupie. Kolejne wzmianki pochodzą z 1313 i 1325 r. (PUB V/1 nr 2800 i VI/2 nr 3914). W 1642 r. Joachim Meinecke założył tu majątek, który w XIX w. był folwarkiem. Do 1816 r. Kunow należało do powiatu Pyritz, następnie do powiatu Saatzig (Stargard).

Zabytkiem w rejestrze jest kościół filialny pw. Matki Boskiej Królowej Polski z XV w., ceglany (wpis z 21 grudnia 1963 r., nr 474; obecnie A-1433). Zachował się też dwór z XIX w. z częścią frontową krytą dachem naczółkowym oraz zabudowania folwarczne.