Marcinkowice (niem. Marzdorf) to wieś w gminie Tuczno, przy drodze z Tuczna do Mirosławca, około 8–10 km na północ od Tuczna.
W nowomarchijskiej księdze ziemskiej z 1337 r. Mertinsdorp leży w ziemi bytyńskiej i liczy 64 łany, w tym 4 plebańskie; w 1349 r. miał 60 łanów osiadłych. W XV w. pisał się stąd Jan Wedel (Wedelski) z Marcinkowic, miecznik poznański w latach 1444–1461, który w 1448 r. zabezpieczył posag żony Anny na dobrach tuczyńskich. Na początku XVI w. o wieś spierały się linie Wedlów z Tuczna i z Frydlandu (Mirosławca); później należała do Wedlów-Tuczyńskich. W 1610 r. – według Wikipedii – wieś zniszczył pożar. W XVIII w. we dworze rezydowali właściciele dóbr tuczyńskich: Mycielscy, Ponińscy i Skoroszewscy; w 1789 r. było tu 55 dymów.
Kościół parafialny św. Katarzyny ufundował Andrzej Tuczyński w latach 1627–1628. To jednonawowa ceglana budowla o gotyckich formach – ze skarpami, ostrołukowymi oknami, wielobocznie zamkniętym prezbiterium i masywną wieżą zachodnią, na której wisi dzwon z 1598 r., dzieło stargardzkiego ludwisarza Joachima Karstede. Obraz Madonny w ołtarzu głównym bywa przypisywany gdańskiemu malarzowi Hermanowi Hanowi (atrybucja niepewna).
Między Marcinkowicami a Rzeczycą, nad niewielkim jeziorem, leży podkowiaste grodzisko o obwodzie wału 54 m; sondaże z 1926 r. odsłoniły warstwę ze śladami pożaru i ułamki ceramiki.
W rejestrze zabytków, oprócz kościoła z cmentarzem przykościelnym: kapliczka wotywna z 1871 r., figura św. Jana Nepomucena z 1875 r., cmentarz ewangelicki z połowy XIX w. i park pałacowy z początku XIX w. Po wojnie działało tu Państwowe Gospodarstwo Rolne Marcinkowice.
Źródła
- Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu (IH PAN), woj. poznańskie, cz. III, hasło „Marcinkowice” (slownik.ihpan.edu.pl)
- Wikipedia PL: hasło „Marcinkowice (województwo zachodniopomorskie)” (pl.wikipedia.org)
- Narodowy Instytut Dziedzictwa – rejestr zabytków, gm. Tuczno