Płachcin

Płachcin (niem. Westswine, też Swine; do 1945 r. Swinemünde-Westswine) – część miasta Świnoujście na wyspie Uznam, na północ od Śpikorza; dawna wieś, przy której wyrosło miasto. Na jej terenie znajdują się udokumentowane złoża borowiny („Płachcin”), wykorzystywane jako surowiec leczniczy uzdrowiska Świnoujście.

Według Wikipedii DE ok. 1181 r., za księcia Bogusława I, przeprawy przez Świnę strzegły dwa grody na zachodnim i wschodnim brzegu. W 1182 r. w Szvuine Bogusław I wystawił dokument potwierdzający posiadłości klasztoru w Broda, a w 1184 r. oba grody spalili i zrównali z ziemią Duńczycy; gród przy Westswine zapewne wkrótce odbudowano, bo książęta pomorscy wielokrotnie wystawiali tu dokumenty. Ok. 1231 r. opat Gottschalk z klasztoru w Stolpe wydzierżawił prom w Zwina, nadany klasztorowi przez księżnę Mirosławę, wdowę po Bogusławie II, przewoźnikowi Teoderykowi. W 1297 r. Bogusław IV zapewnił kupcom swobodny wjazd do portu w Swine i wyjazd z niego. Najpóźniej w 1336 r. – gdy po raz pierwszy wspomniano tutejszego proboszcza – wieś miała kościół.

Po reformacji Swine należało do książęcego urzędu w Wołogoszczy, a w XVIII w. wraz z Uznamem przeszło pod panowanie pruskie. Do 1746 r. na północ od wsi zbudowano port, który otrzymał nazwę Swinemünde i dał początek miastu; w 1765 r. król podarował miastu wieś domenalną Westswine. Tutejszy kościół, wzniesiony zapewne ok. 1480 r., od 1629 r. był filią kościoła w Karsiborze; w 1749 r. przedłużono go, bo służył także mieszkańcom rodzącego się miasta, a po ukończeniu w 1792 r. kościoła miejskiego został rozebrany. W 1798 r. Westswine liczyło 15 gospodarstw i 145 mieszkańców, w 1840 r. – 229, w 1858 r. – 366, a w 1894 r. – 1267. W 1902 r. wieś włączono do Świnoujścia. Nazwę Płachcin ustalono urzędowo w 1948 r.