Radków

Radków (do maja 1946 r. Hradek, niem. Wünschelburg) to miasto w powiecie kłodzkim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Radków, położone u podnóża Szczelińców, na ziemi kłodzkiej. W latach 1975–1998 należało administracyjnie do województwa wałbrzyskiego. Według GUS w 2023 r. liczyło 2282 mieszkańców.

Według polskiej Wikipedii osada rozwinęła się z podgrodzia warownego zamku (istniejącego w XIII w.) przy starym trakcie z Kłodzka do Broumova; Radków wzmiankowano w 1290 r. jako Wünschelburg, prawa miejskie uzyskał około 1320 r., a zamek potwierdzono w 1337 r. Niemiecka Wikipedia przyjmuje założenie przed 1290 r., ponieważ na ten rok datuje się wzmiankę o kościele św. Bartłomieja na przedmieściu. W 1418 r. król Wacław IV nadał miastu liczne przywileje, dzięki którym stało się jednym z czterech miast królewskich ziemi kłodzkiej (obok Kłodzka, Lądka i Bystrzycy), i wzniesiono mury obronne. W 1425 r. miasto spalili husyci, w 1469 r. wojska Macieja Korwina, a w 1545 r. wielki pożar strawił większość zabudowy; w latach 1571–1580 wzniesiono kościół św. Doroty, a od 1563 r. organizowano coroczne jarmarki, miasto słynęło z handlu suknem. Kolejny wielki pożar w 1738 r. zniszczył m.in. renesansowy ratusz. Ożywienie przyniósł koniec XIX w. (tkactwo lniane, od 1895 r. wydobycie piaskowca, w 1903 r. linia kolejowa ze Ścinawki Średniej, rozebrana w 1999 r.). W 1945 r. miasto włączono do Polski, a rok później nadano obecną nazwę; dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.

W rejestrze zabytków wpisane są m.in.: ośrodek historyczny miasta, mury obronne (według polskiej Wikipedii z XV w.), kościół parafialny św. Doroty (dawny ewangelicki, 1570–1588, przebudowany w 1740 r.), kościół pomocniczy św. Andrzeja Boboli (dawny ewangelicki, 1905–1906), renesansowy ratusz na Rynku (według NID z 1545 r., według polskiej Wikipedii z 1543 r., przebudowany w XVI–XIX w.), hotel z IV ćwierci XIX w. oraz kilkadziesiąt domów, głównie z XVI–XVIII w.