Stojkowo (niem. Stöckow) – wieś w gminie Dygowo, ok. 10 km na wschód od Kołobrzegu i ok. 6 km od morza, między Stramniczką a Gąskowem; na zachodnim skraju wsi leży jezioro Stojkowo, osuszone w 1918 r., a dziś ponownie wypełnione wodą.
W 1926 r. odkryto tu duży skarb srebra siekanego, wydobyty pod kierunkiem Ottona Dibbelta; w okolicy natrafiono też na prehistoryczną drogę z bali. Według Wikipedii DE wieś wymieniono w 1224 r. (Ztoykow), gdy księżna Anastazja przekazała ją klasztorowi w Białobokach na uposażenie klasztoru norbertanek w Trzebiatowie, potwierdzonego w 1227 r. przez Barnima I. Później klasztor wieś utracił, a w 1278 r. biskup Hermann podarował ją klasztorowi panien w Kołobrzegu. Po reformacji Stojkowo należało do książęcego urzędu kołobrzeskiego, który założył tu folwark; pańszczyznę odrabiali na nim chłopi z okolicznych wsi urzędu. Ok. 1784 r. było tu wolne sołectwo, trzy gospodarstwa chłopskie, dwie karczmy przy drodze z Kołobrzegu do Koszalina, czterech kossatów i pięciu budników. W 1811 r. państwo sprzedało folwark, który stał się majątkiem rycerskim (m.in. w rękach Kaphengstów) i w 1897 r. został rozparcelowany. Po 1840 r. na wykarczowanym lesie powstała osada Stojkówko. W 1939 r. wieś liczyła 352 mieszkańców; 7 marca 1945 r. zajęła ją Armia Czerwona, a do 1947 r. Niemców wysiedlono. Według Wikipedii PL we wsi stoi ryglowy budynek mieszkalno-gospodarczy z 1. połowy XIX w. Brak obiektów w rejestrze zabytków.
Źródła
- Wikipedia PL – Stojkowo
- Wikipedia DE – Stojkowo
- Wikipedia PL – Dygowo (gmina), sekcja Zabytki