Kościół pw. św. Kazimierza

Kościół parafialny pw. św. Kazimierza w Swobnicy, wzniesiony w latach 1234–1250 z kamienia granitowego, z zachowanym gotyckim, ostrołukowym portalem granitowym w zachodniej elewacji. Do korpusu dobudowano później murowaną z cegły ceramicznej wieżę. Dachy nawy i prezbiterium pokryte są dachówką karpiówką układaną w koronkę, dach wieży blachą cynkową na deskowaniu; posadzka w nawie ceramiczna. Działka kościelna otoczona jest kamiennym murem o wysokości 1,5–1,8 m, od strony ulicy wzmocnionym szkarpami (przyporami), z trzema murowanymi bramkami (od strony ulicy oraz na odcinkach południowym i północnym), pochodzącymi z przełomu XIX/XX w. lub początku XX w. Właścicielem obiektu jest Parafia Rzymskokatolicka (parafia prowdzona przez Towarzystwo Salezjańskie).

Kościół powstał w latach 1234–1250, w okresie związanym z obecnością na tych terenach zakonu templariuszy. Po likwidacji zakonu przez papieża Klemensa V dobra templariuszy, w tym Swobnica, przeszły w ręce zakonu joannitów, którzy władali wsią do 1648 r. W latach 1648–1676, po wojnie trzydziestoletniej, Swobnica należała kolejno do Szwecji, a następnie do księcia brandenburskiego i państwa pruskiego. Pod koniec XIX w. Swobnica była wsią z kościołem parafialnym, przy którym funkcjonowały duże gospodarstwo folwarczne i szkoła parafialna; we wsi było wówczas 20 gospodarstw chłopskich, kuźnia, młyn wodny i karczma.

Obecne wezwanie św. Kazimierza wiąże się prawdopodobnie z nadaniem nowego patrona po powojennym, polskim okresie parafii — jest to jednak wzorzec typowy dla regionu, niepotwierdzony wprost w dostępnych kartach ewidencyjnych.

Podstawowa literatura: Z. Świechowski, „Architektura granitowa Pomorza Zachodniego w XIII w.”, Poznań 1950; H. Lemcke, „Die Bau- und Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Stettin”, H. VI, Stettin 1902; H. Berghaus, „Landbuch des Herzogthums Stettin von Kamin und Hinterpommern”, Berlin 1868; „Heimatbuch des Kreis Greifenhagen”, Greifenhagen 1925.