Worowo

Worowo (niem. Wurow) to wieś sołecka w gminie Łobez, ok. 8 km na północny wschód od Łobza, na wzniesieniu nad Regą. Stacja kolejowa Worowo na linii nr 202 leży ok. 1,5 km od wsi, przy Prusinowie. W latach 1818–1945 wieś należała do powiatu reskiego; polską nazwę nadano w 1947 r. Osobnym wpisem jest osada Worowo.

Według Wikipedii pierwsza wzmianka pochodzi z 1426 r. (Worow). Wieś była starym lennem rodu von Borcke; w 1815 r. zadłużony majątek wystawiono na sprzedaż, a w 1884 r. należał do rodziny Klug (760 ha z cegielnią). Ok. 1930 r. gmina Wurow obejmowała 11,4 km² i kilkanaście osad i folwarków. Wikipedia zwraca uwagę na zachowany owalnicowy układ wsi z dużym, wydłużonym, zabudowanym nawsiem.

Hugo Lemcke (1912) wymienia Wurow jako siedzibę parafii, do której należał m.in. kościół w Rienow (Rynowie). Kościół jest budowlą ryglową z drewna dębowego na planie prostokąta, z wieżą wyrastającą z dachu. Wyryty w belce łaciński napis informuje, że zbudowano go w 1707 r. dzięki patronowi Franzowi Heinrichowi von Borcke, za pastora Michaela Buggeniusa. Pod koniec XIX w. do krótkiego korpusu dołożono dwie przybudówki na kształt ramion transeptu. Wyposażenie stanowiła skromna ambona połączona z ołtarzem i cynowe lichtarze; na strychu leżały resztki średniowiecznego ołtarza szafowego z figurami Marii i apostołów. Dzwon odlał w 1619 r. Jochim Karstede. Dziś jest to kościół filialny pw. Imienia Maryi, wpisany do rejestru zabytków (1707 r.); według Wikipedii odnowiono go w 1977 r., a z wieży zachowała się tylko dolna część. Przy kościele jest dawny cmentarz ewangelicki, z pochówkami od początku XIX w.

Ok. 1 km od wsi stoi dwuprzęsłowy wiadukt kolejowy z 1891 r., stylizowany na rzymski akwedukt (wg Wikipedii).

Liczba mieszkańców według Wikipedii: 131 (1818), 411 (1867), 434 (1925), 353 (1939), 239 (NSP 2021).