Krajnik (niem. Buddenbrock) to wieś kolonizacyjna w gminie Gryfino, założona decyzją królewską w 1748 roku na gruntach należących wcześniej do miasta Gryfina. Leży ok. 6 km na południe od Gryfina i ok. 26 km na południe od Szczecina, niedaleko granicy z Niemcami; w latach 1975–1998 należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.
Już w 1750 roku osiedlono tu 20 rodzin kolonistów przybyłych ze wsi Pfalz (Palatynat). Ok. 1774 roku Krajnik wchłonął sąsiednią osadę Pastuszki. W połowie XIX wieku wieś liczyła 41 budynków mieszkalnych, 76 gospodarczych, 2 rzemieśnicze, miała własną szkołę i kościół, a jej ludność przekraczała 400 osób. Na terenie Krajnika nigdy nie było własności szlacheckiej — jako wieś królewska cieszyła się znacznymi swobodami ekonomicznymi. Po 1945 roku stała się wsią robotniczo-chłopską, a wybudowanie w sąsiedztwie elektrowni Dolna Odra sprawiło, że znaczna część mieszkańców związała się zawodowo właśnie z tym zakładem.
W 1785 roku wzniesiono kościół pw. Niepokalanego Serca NMP, dziś wpisany do rejestru zabytków pod nr 505. Obok niego zachował się dawny cmentarz poewangelicki z przełomu XVIII i XIX wieku.
Źródła
Plan Odnowy Miejscowości Krajnik na lata 2010–2017 (gryfino.pl) – historia założenia wsi, kolonizacja, statystyki z XIX w.; Wikipedia – hasło „Krajnik (wieś)”, wersje polska i angielska (uwaga: nie mylić z Krajnikiem Dolnym i Górnym w gminie Chojna).