Nowe Miasto

Nowe Miasto (niem. Waldenburg Neustadt) to duża dzielnica mieszkalna Wałbrzycha, zajmująca grzbiet i wschodnie zbocze Parkowej Góry oraz północne podnóże Niedźwiadków, na wysokości około 430–480 m n.p.m. Powstała po 1880 r. na terenach należących do Starego Zdroju; w 1905 r. miasto odkupiło pod nią teren dóbr rycerskich, a plan urbanistyczny sporządził Joseph Stübben. Ożywiony ruch budowlany rozpoczął się około 1905 r., a po I wojnie światowej dzielnica stała się reprezentacyjną częścią miasta. Po 1925 r. wzniesiono tu największy w Wałbrzychu kompleks sportowy ze stadionem na około 30 tysięcy widzów; od 1907 r. istnieje park, a u podnóża Niedźwiadków stoi mauzoleum z lat 1936–1938. Już w 1794 r. działała tu kopalnia „Herman”, zamknięta około 1930 r., a w czasie II wojny światowej przebudowana na schron. W pierwszych latach po wojnie dzielnicę nazywano „Paryżem”, bo osiedliło się w niej wielu reemigrantów z Francji. Do rejestru zabytków wpisano układ urbanistyczny dzielnicy z 1903 r. oraz budynek szkoły z lat 1926–1928 przy ul. Paderewskiego 17 (I Liceum Ogólnokształcące). Według danych Urzędu Miejskiego z 2014 r. dzielnicę zamieszkiwało 9662 osoby.