Rekowo

Rekowo (niem. Reckow) to wieś okolnica ok. 4 km na południowy zachód od Kobylanki i 15 km na zachód od Stargardu, przy gminnej drodze łączącej ją z drogą wojewódzką nr 120. Należy do najstarszych wsi w gminie. Przed 1945 r. leżała w powiecie Greifenhagen (Gryfino), w parafii i okręgu urzędowym Belkow.

Nazwa, o słowiańskiej genezie, została po raz pierwszy zapisana w 1173 r. w formie Rekow; hipotezy wywodzą ją od imienia Rek albo od pomorskiego pospolitego *rek („rak”). W Pommersches Urkundenbuch wieś wymieniono pod koniec 1173 r. w dokumencie, w którym książę Bogusław I potwierdził posiadłości klasztoru cystersów w Kołbaczu: Kołbacz, Rekow, Reptow, „wieś Niemców”, Sosnow i Damm (PUB I nr 63). Wymieniają ją też kolejne potwierdzenia dóbr klasztoru (m.in. bulla z 31 października 1187 r., PUB I nr 110). Według Wikipedii Rekowo było jedną z sześciu wsi pierwszego uposażenia klasztoru i zostało przekazane około 1173–1176 r. przez kasztelana szczecińskiego Warcisława Świętoborzyca. W pobliżu cystersi założyli własny folwark, wzmiankowany w 1345 i 1355 r.; po sekularyzacji dóbr kołbackich inwentarz z 1541 r. notuje wieś z 10 łanami i niewielki folwark, które przeszły do domeny książęcej.

Berghaus (1868) opisuje Rekow jako wieś kościelną (kościół filialny parafii Belkow), leżącą na północ od siedziby Rentamtu Kołbacz, z wolnym sołectwem, 8 gospodarstwami chłopskimi i 264 mieszkańcami. Do 1950 r. stał tu ryglowy kościół z II połowy XVIII w.; zachował się kamienny mur, który niegdyś otaczał kościół i cmentarz. Kilka przedwojennych domów ma ozdobne elewacje. Przez wieś prowadzą znakowane szlaki turystyczne (Szlak Rekowski i szlak im. Bolesława Czwójdzińskiego). W miejscowości nie ma obiektów wpisanych do rejestru zabytków.