Binowo

Binowo (do 1945 r. niem. Binow) to wieś o układzie placowym (plac rozdroża), licząca ok. 285 mieszkańców, malowniczo położona wśród Wzgórz Bukowych na terenie Szczecińskiego Parku Krajobrazowego „Puszcza Bukowa”. Od zachodu przylega do Jeziora Binowskiego (kąpielisko niestrzeżone), a w odległości 250 m na wschód leży Piasecznik Duży; wokół jest wiele punktów widokowych, m.in. Piaseczna Góra. Na obrzeżach wsi działa kompleks golfowy z polem 18-dołkowym.

Podczas badań archeologicznych odkryto tu ślady osadnictwa z epoki brązu i wczesnośredniowiecznej osady słowiańskiej. W XVII i XVIII w. próbowano rozwijać uzdrowisko, które upadło, gdy okazało się, że przypisywanie leczniczych właściwości okolicznym źródłom (bogatym w związki wapnia i żelaza) było nieuzasadnione. W 1949 r. powstał tu Rolniczy Zespół Produkcyjny, który w latach 1951–1955 wspólnie z Instytutem w Puławach prowadził próby aklimatyzacji bawełny, soi i sorga. Berghaus (1868) wspomina o pożarze z lat 60. XIX w., w którym spłonęła prawie połowa wsi, i o młynie wodnym obsługującym Binow, Kortenhagen i Sinzlow. Dawniej w okolicy działał też gród obronny z X–XII w. (we wsi lub w jej pobliżu).

Kościół filialny pw. św. Maksymiliana Kolbego jest gotycki, z kwater granitowych, poważnie uszkodzony w 1945 r. i odbudowany w latach 1979–1982; w XV i XVI w. słynął cudownym obrazem Matki Boskiej, do którego odbywano pielgrzymki. Wikipedia datuje go na XIV w., a ewidencja zabytków NID na XV w. (rejestr 874/1979, A-1000); przy kościele zachował się cmentarz przykościelny.

Uwaga o źródłach: forma Bynow pojawia się u Berghausa wyłącznie pod rokiem 1226, czyli w dokumencie uznawanym za falsyfikat cystersów, więc pierwszej wiarygodnej wzmianki nie ustaliłem.